tyle już trwa budowa
domu zeroenergetycznego

Artykuły

Co to jest dom zeroenergetyczny i zeroenergetyczny plus w budownictwie zrównoważonym

Zrównoważony rozwój, doktryna, która powstała pod koniec lat 80-tych XX wieku, obecnie coraz bardziej dominuje w obowiązującym i planowanym modelu rozwoju państw i ich mieszkańców. Istnieje kilka definicji ją obrazujących, a ich główna idea sprowadza się do wymogu takiego gospodarowania obecnymi zasobami, aby zachować naturę w niezmienionym stanie dla przyszłych pokoleń, przy jednoczesnym zapewnieniu dobrobytu i komfortu społeczeństw oraz ich rozwoju.

autor: Bianka Naciążek, źródło: Przewodnik Budowlany

Koncepcja zrównoważonego rozwoju to „rozwój, który zabezpiecza potrzeby współczesnych bez ograniczania realizacji potrzeb przyszłych pokoleń”.

Definicje zrównoważonego rozwoju

Zrównoważony rozwój (inaczej ekorozwój) – doktryna ekonomii politycznej, zakładająca jakość życia na poziomie na jaki pozwala obecny rozwój cywilizacyjny, w przeciwieństwie do “żelaznej reguły ekonomii” Malthusa. Ideę eko-rozwoju streszcza pierwsze zdanie raportu WCED z 1987 r. – “Nasza Wspólna Przyszłość”: Na obecnym poziomie cywilizacyjnym możliwy jest rozwój zrównoważony, to jest taki rozwój, w którym potrzeby obecnego pokolenia mogą być zaspokojone bez umniejszania szans przyszłych pokoleń na ich zaspokojenie.

Raport ów dostrzega, że cywilizacja osiągnęła poziom dobrobytu możliwy do utrzymania, pod warunkiem odpowiedniego gospodarowania. Model takiej gospodarki zakłada odpowiednio i świadomie ukształtowane relacje pomiędzy wzrostem gospodarczym, dbałością o środowisko (nie tylko przyrodnicze, ale także sztuczne – wytworzone przez człowieka) oraz zdrowiem człowieka. Doktryna ZR dąży do sprawiedliwości społecznej poprzez m.in. ekonomiczną i środowiskową efektywność przedsięwzięć zapewnioną m.in. przez ścisły rachunek kosztów produkcji, rozciągający się również w bardzo złożony sposób na zasoby zewnętrzne (iiSBE). Szerokie zastosowanie w ekonomii ZR ma teoria dobra publicznego. źródło: Wikipedia

Zrównoważony rozwój rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. 

źródło: Polskie prawo ochrony środowiska

Zrównoważony rozwój to taki typ rozwoju społeczno-gospodarczego, w którym następuje proces integrowania w czasie i przestrzeni działań politycznych, gospodarczych i społecznych, gwarantujący zachowanie równowagi przyrodniczej oraz trwałość podstawowych procesów przyrodniczych”. źródło ONZ

Budownictwo jako nieodłączny element zrównoważonego rozwoju

Jedną z głównych gałęzi gospodarki jest budownictwo, w tym budownictwo jednorodzinne. Jego znaczenie w gospodarce Unii Europejskiej podkreśliła inicjatywa LMI, w której zostało uznane za jeden z sześciu rynków pionierskich (wiodących) – podatnych na innowacje i posiadających duży potencjał rozwojowy. Wdrażanie nowych technologii i rozwiązań w budownictwie zostało uznane za tak istotne, ponieważ ma ono znaczny wpływ na trzy dziedziny określone jako priorytetowe dla zrównoważonego rozwoju:

  • Środowisko - budowa i eksploatacja budynków są przyczyną 42% końcowego zużycia energii w UE, emisji 35% gazów cieplarnianych do atmosfery, a także znacznego zużycia surowców takich jak woda czy kruszywo (piasek, żwir itp.). Zagrożenie dla Źrodowiska stanowią też pozostałości po rozbiórce obiektów budowlanych.
  • Społeczeństwo – przeciętny obywatel rozwiniętego kraju spędza we wnętrzu budynków blisko 80% swojego życia. Co za tym idzie, odpowiednie środowisko wewnętrzne oraz komfort użytkowania mieszkań i biur mają ogromny wpływ na jakość życia ludzi.
  • Ekonomia – w Unii Europejskiej budownictwo generuje około 10% PKB i zatrudnia 7% siły roboczej.

Największym problemem budownictwa, w szczególności jednorodzinnego jest niska efektywność energetyczna istniejących domów (oraz niewystarczająco wysoka domów nowobudowanych) i związana z tym wysoka emisja dwutlenku węgla do atmosfery. Polską bolączką jest dodatkowo brak inicjatyw zmierzających do zwiększenia udziału energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych w gospodarstwach domowych (chlubnym wyjątkiem jest akcja dopłat do kolektorów słonecznych, finansowana przez NFOŚiGW).